De gele bliksemflits spat van mijn telefoonscherm, het rood van de waarschuwingsdriehoek dringt zich aan mij op: er komt noodweer aan! Mijn brein springt in de overlevingsstand, allerlei rampscenario’s schieten door mijn hoofd en ik vink het lijstje met veiligheidsmaatregelen af: zonnescherm opgerold, ramen en deuren dicht, tuingieter naar binnen, de oleanders onder het afdak…

Een vreemde donkerte sluipt het huis in en maakt lezen onmogelijk. Ik doe het licht aan en kijk naar buiten. De lucht trekt dicht met het dreigende groengele grijs van naderend onheil. Ik ervaar een oorverdovende stilte, de vochtige lucht leunt zwaar op de aarde en alles houdt de adem in.

Ik besluit naar buiten te gaan, dit wil ik meemaken. Zittend op mijn stoel, met mijn huis als rugdekking, slurp ik de natuur op met al mijn zintuigen. Herinneringen aan onweer, storm en regen, windstoten en hagel in een tentje in de Alpen, aan kapotgewaaide caravans, kromgewaaide tentstokken en als luciferhoutjes afgebroken bomen, komen omhoog. Mijn hart klopt in mijn keel, de spanning stijgt.

Het ruisen van de bomen wordt luider en luider, de kruinen zwaaien vervaarlijk ver heen en weer op hun krakende stammen. Aanzwellende wind, alles in beweging, dieren verstopt in de heg, een onverwachte vleug vlinderboom, naderende donder in de verte en de eerste dikke druppels op de tuintafel. Ik zet mij schrap voor wat komen gaat, om naar binnen te kunnen vluchten zodra het losbarst.

Maar niet ik vlucht, de storm vlucht, oostwaarts, met regen en onweer in zijn kielzog. Zo snel als de wind opkwam, gaat die ook weer liggen, het wolkendek breekt open en de zon keert terug.

Ik kijk rond, alles is weer zoals het was. Opluchting en teleurstelling strijden en teleurstelling wint: wéér een code oranje die zijn schreeuwerige belofte voor spektakel niet nakomt. Erica van den Buijs